Het "gewone" leven sijpelt steeds meer binnen in residentie-Pomponia.
Was ik maandenlang nauwelijks geinteresseerd in het wereldnieuws; de laatste tijd lust ik de krant weer rauw en check ik nu.nl ouderwets 80 keer per dag. (hmm, eigenlijk vooral de achterklap als ik heul eerlijk ben)
"En Nu Moet Je Ook Weer Eens Gaan Werken Aan Je Relatie," spreekt vriend B. met opgeheven wijsvinger.
"Wat versta je daar precies onder?" vraag ik. "Waar moet ik aan werken?"
Vriend B. rolt met zijn ogen.
"Dom gansje," zegt hij, "Ik heb 't over Passie. Over Romantiek enzo. Je hebt toch nog nooit eerder samengewoond?"
Ik schud van nee.
"Daarom juist! Dan moet je er hard aan trekken, hoor. Ook omdat jullie net een baby hebben gekregen."

Ik geloof dat er niet al te hard getrokken hoeft te worden.
Romantiesj zijn we al van ons eiguh.

Eindeloos liggen we te snoozen en te lepeltje-lepelen in onze nieuwe kingsize boxspring, kweken een extra speklaag bovenop mijn postnatale drilpudding-pens vanwege de overvloedige driegangen-diners -bij- kaarslicht die ik voor onszelf bereid, en als we Lucy horen huilen, hangt de Temmer haar liefdevol aan mijn volste melkmem. Ook reikt hij mij, met een alleraardigste glimlach, exploderende poepluiers aan, waarop hij in een handomdraai een schone luier om 't spartelend lijfje vouwt en verder organiseren we regelmatig fijne filmavonden voor onszelf met de telefoons uit, de gordijnen dicht en heel veel koek en zopie. Zo heb ik laatst een lading dvd's besteld en afgelopen zondag zagen we "Into the wild". Een prachtige, indrukwekkende film van Sean Penn, naar 't waargebeurde verhaal van Jon Krakauer over een jongen die besluit om in z'n eentje in de ruige natuur van Alaska te gaan bivakkeren.
Ik ben gek op vertellingen over afschrikwekkende expedities waarin de tenen van de held er als ijspegeltjes bij bungelen en hij zichzelf bijkans vergiftigd met giftige bessen. Mijn boekenkast is volgestouwd met lijvige werken over fatale zuidpooltrektochten en heldhaftige Mount Everest-beklimmingen. Niet dat ik ooit zelf iets dergelijks zou proberen, ben je gek, ik glij al op m'n porseleinen smoeltje van een vleugje ijzel op 't trottoir, maar toch..oef, het woest-avontuurlijke..kleumend door de sneeuw strompelen met je laatste restje bij mekaar geschraapte oerkracht...
Het lijkt me mooi als we een keertje zouden insneeuwen op Pumpkin Road. Langzaam raakt de voorraadkast leeg; er is alleen nog een blikje smerige Unox erwtensoep, dat we helaas onverwarmd moeten leeglepelen, want niemand heeft nog gas of electriciteit, en het Leger des Heils rijdt voorbij op een sneeuwploeg om wollen paardendekens uit te delen, die we bibberend om ons heen slaan, waarna we enkele Sinterklaasliederen ten gehore brengen. De Temmer met een hoge stem, omdat hij alleen zijn lage stem gebruikt als ik weer bezwangerd moet worden, en ik met mijn onzuivere sopraan. Zo werken we lekker aan onze relatie onder de meest erbarmelijke omstandigheden.
Dat is pas romantiesj.

Moeders van pasgeboren baby's schijnen tegen elkaar op te scheppen over hun melkproductie. Hoe meer melk ze te bieden hebben, hoe hoger hun status, zou je kunnen zeggen.
De Temmer noemt mij tegenwoordig liefkozend "koetje."
En mijn status zou inmiddels sky-high moeten zijn, want damn wat stroomt 't witte goud rijkelijk.

Er moet een kolf komen, zodat ik af en toe op pad kan.
Een klusje opknappen hier of daar, een middag zweten in de sportschool of roze pakjes kopen voor de -welhaast uit haar voegen barstende- milksucker.
"Ik zal eens uitkijken naar een agrarisch werktuig," belooft de Temmer.
Er wordt een groot, plastic apparaat in huis gehaald, met een enorme zuignap eraan.
Die dien ik op de tepel te plaatsen om vervolgens eens flink te pompen, zo zegt de gebruiksaanwijzing. Het koetje pompt zich een ongeluk, maar er verschijnt nog geen DRUPPEL. "Pompen kreng!" schreeuw ik mezelf toe ter aanmoediging.
Ik krijg het bloedheet en wring de arme tepel in allerlei bochten. Ik knijp en draai en ga ondersteboven op de bank hangen. Er lopen een paar druppels zweet in het opvangbakje, maar er is niks te bekennen van de oorspronkelijke, zo riante melktoevoer. Ik demonteer de kolf en sloop een paar onderdelen. Na een uurtje prutsen zet ik de zuiger er nog maar eens op. En -o wonder- daar begint het te stromen. Met een natuurgeweld; dat wil je niet weten.

"Ik kan melk SPUITEN," verkondig ik trots tegen vriend M. "En zelfs fonteinen maken die tot aan het plafond reiken."
"Kinky!" roept M.
"Het heeft alles te maken met zure melkboeren en voedingsbh's, " zeg ik. "Daar is niks kinky's aan. Maar het vreemde is: niemand heeft mij hier ooit over ingelicht. Ik zal toch niet de enige zijn? Volgens mij kunnen ALLE borstvoedende vrouwen zo'n grappig fonteintje maken."

"We kunnen dit misschien wel exploiteren," zegt de Temmer. "Het lijkt me een leuk idee als jij het woord MELK op de grijze muur in de eetkamer schrijft. Dat SPUIT je er dan op, zeg maar. En dan maak ik er een filmpje van dat we op Youtube zetten. O, dat wordt een hit!"

Het lijkt mij een iets minder goed idee.

En zo is moeder Westerhof verworden tot een wandelend pak melk.
Met heel veel liefde, dat dan weer wel.



 

Gisteren op dumpert 't fragment uit P & W bekeken waarin Peter R. clasht met Freek de Jonge.
Errug grappig. 
Bekijk het hierrr

En vanavond dan eindelijk de uitzending die Joran achter de tralies moet zien te krijgen: 21.30u. SBS6

Mijn kraamhulp was na een half uurtje luisteren al gillend enthousiast, en ik moet zeggen: ik vind 't zelf ook een errug lekkere muziekmix. NLtracks is sinds ruim een maand online; een nationaal muziekplatform met twee streams: een gezellige, nederlandstalige en een wat stoerder stroompje, met ook veel engelstalig nederlands product.
En uw loggert had de eer om op te treden als de vrouwelijke stem van 't fijne station!

luister hierrr

Hier hoor je alle hits:

luister ook even hierrrr

 zaterdag 0.30 uur
"Ga maar slapen," zeg ik tegen de Temmer. "Je kunt toch niks voor me doen nu. O shit daar komt weer zo'n f*cker! OOO!!!Pfff-pfff-pfff-pfff."
"Het zijn vast nog voorwee-en," denkt de Temmer.
"Jaja, vast en zeker. Ga maar snel naar bed, vriend."
"Wil je misschien een nat washandje in je nek?"
"Nee, ik ben een beetje aan het doodgaan nu en daar helpt zelfs geen natte washand tegen. AU!!!Kutjebef!"
"Maar schat, ik doe toch geen oog dicht als jij nu..."
"Ga nou maar slapen,verdomme! Pfff-pffff"
"Ok. ....snurk."

4.00uur
De nacht is heul lang en donker.
Ik wieg mezelf heen en weer op de bank.
Kan ik de verloskundige al bellen?
Of zal ik die arme vrouw nog even laten slapen?
Komen de f*ckers al om de drie minuten?
Waar is dat godvergeten telefoonnummer?
Als ik nu al bel, wil ze vast niet komen.
HET MOETEN DRIE MINUTEN ZIJN!
Zou het nog potjedicht zitten daar beneden?
Of juist al heul erg sesam-open-u?
Voel ik al een hoofdje, of is het mijn zwakke geest die dat verzint?
Zal ik de Temmer wakker maken, zodat ik heul even zachtjes in zijn armen kan uithuilen?
Omdat de nacht zo vreselijk donker is, en zo allenig, en het zo eindeloos lang duurt en het lijkt alsof er iemand een dolk in m'n buik steekt en 'm daarna in de rondte draait, om mij zo errug mogelijk dwars te zitten.
Hoe zou mijn kleine poupette er uit zien? 
Pffffff...pfffff

7.50uur
De verloskundige komt binnen.
"Ik ben zo-o blij dat je er b-bent," snik ik.
"Laten we maar eens even kijken," zegt zij, terwijl zij haar latex wanten aan trekt.
"Vier centimeter. Hartstikke goed, joh!"
"Yes!!" roep ik. "Glory, glory hallelujah!"
"Wacht eens even.." Zij trekt een zuinig mondje en schuiert wat rond in het inpandige. "Ik..ik geloof dat ik billetjes voel."
"Wat? Hoe kan dat in vredesnaam?" schreeuw ik. "Ze ligt al maanden goed, zoals het moet! Met het koppetje naar beneden, al lang en breed ingedaald, met heul haar hebben en houwen op de juiste plek!"
"Nou...ik weet het niet zeker, maar misschien is het handig als je toch even langs het ziekenhuis gaat."
"Voel nog eens! Ik denk dat mijn baby een bil-vormig hoofd heeft! Ik weet zeker dat je je vergist!"

8.00uur
"Pffffff pfff pffff."
Vrrroem-vroem.
De Temmer scheurt in onze nieuwe auto naar het ziekenhuis.
"Ik denk dat ze de plank volledig mis slaat," grom ik. "Ze komt op mij een beetje warrig over. Ze zal wel niet zo goed zijn in het voelen. Dat is ook een vak."
"Dan zijn we zo weer thuis," sust de Temmer. "En dan kun jij lekker werpen in ons eigen bed."

8.35uur.
"Ze ligt gewoon goed hoor," zegt de dokter, terwijl zij mijn buik bepoteld. "Niks geen stuit."
"Zie je wel!" schreeuw ik. "Ik wist het wel, verdomme! Kom schat, we gaan naar huis!"
"Voor de zekerheid zet ik er nog even de echo op," mompelt de dokter. "Voor je-weet-maar-nooit. Eens even kijken...Hmm...Huh??? Krijg nou 't rimram!"

10.00uur
"Als je elektrische schokken in je benen voelt, moet je me even knijpen," zegt de knappe, zonnebankbruine anesthesie-assistent. "Niet schrikken, daar komt het prikje."
Mensen in groene pakken en mutsen, met mondkapjes voor, spannen een groen zeil ter hoogte van mijn borst, zodat ik mijn buik niet meer kan zien. De Temmer draagt eenzelfde pak, maar zijn muts is rood. Dan weet het medisch personeel dat ze hem beter geen scalpeermes kunnen aanreiken, omdat hij de jonge, aanstaande vader is, en van snijden geen kaas heeft gegeten.
Mijn armen schudden heul hard heen en weer. Mijn mond trilt en bibbert.
Maar ik voel geen pijn.
Ook niet als de dokter mij open begint te snijden.
De Temmer streelt over mijn plastic mutsje.
"Uw kind gaat geboren worden!" roept de dokter over het doek heen.
Ik voel hoe er geduwd en getrokken wordt.
Iemand drukt heul hard op mijn maag.
Ineens ben ik zo licht als een veertje.
Poupette is uit mij getild.
Er klinkt een zacht huiltje en de Temmer en ik kijken elkaar aan, met tranen in onze ogen.

De dagen daarna moeten we in het ziekenhuis blijven, kleine Lucy en ik.
Naast ons ligt een Pakistaanse vrouw die de hele nacht geestelijke liederen zingt voor haar woest brullende pasgeborene. Dat doet zij met een sonore grafstem die door merg en been gaat.
Ik stop mijn vingers in mijn oren en mis de Temmer zo verschrikkelijk dat het pijn doet aan mijn hart.
"Gaat het een beetje?" vraagt de nachtzuster. "Kan je niet slapen? Wil je nog een shotje morfine?"
"Ik heb zo'n hei-eimweeeee," snotter ik. "Ik wil naar hui-uis! Ja ja, morfine! Helpt dat tegen het missen?"

Eindelijk laten ze me gaan.
De Temmer draagt de maxicosi, met daarin ons mooie, kleine kind.
Lucy komt thuis.
Op Pumpkin Road.