"We maken geen gebruik meer van je diensten."

Dat staat er in 't mailtje dat ik krijg van m'n nieuwe baas.
De baas die ik nog nooit ontmoet heb, maar die toch al zoveel baas is dat hij er geen gebruik meer van wenst te maken. Van mijn zoete, aardige, onvermoeibare diensten, die werkelijk niet al te duur betaald zijn.
"Ach joh, je wilde toch al niet zo graag Libelle-achtige dingen zeggen tegen de mensen," troost vriendin S. "Ze willen nu toch ineens als damesblaadjes gaan klinken?"
"Ik heb vandaag de nieuwste Libelle gekocht!" krijs ik. "Van mijn laatste centen! Als goedbedoelde research!"
Ik verscheur de Libelle en peins over een mailtje dat ik terug kan sturen aan de nieuwe baas. Om hem de gevoegelijke touwtering toe te wensen en nog een paar andere ziektes waar je stinkende vlekken van krijgt op de vreemdste plaatsen en daarna kermend het loodje legt. Ik snap best dat nieuwe bazen soms snoeiharde maatregelen moeten nemen. Het is alleen zo buitengewoon spijtig dat deze baas dat doet in een mailtje van twee regels.

Ik buig me als een dolle over het doktersromannetje dat ik aan het schrijven ben. Daar kan ik straks nog net mijn hypotheek van betalen. Mijn uitgever stuurt een mailtje dat er meer zieke kinderen in het verhaal moeten worden verwerkt. Het wordt nu een beetje teveel een detective, vindt hij. Met snode ontvoeringen en hier en daar een aanranding.
"Die zieke kinderen krijg je!" schrijf ik terug.
Iets met de touwtering, dat lijkt me wel mooi.