Mijn haar heeft de kleur van versgebakken brownies.
Prachtig diep donkerchocoladebruin.
In glanzende golven danst het rond mijn puistenkop.
Dat is dan wel weer een beetje jammer.
Ben je eindelijk gezegend met shampoo-reclame-haren, poppen er tig knalrode pukkels uit je bleke vel.
Ik probeer er maar niet teveel over te zeuren.
In plaats daarvan zwaai ik mijn choco-lokken in het gezicht van de Temmer, wanneer hij net wakker wordt.
"Wat vind je? Mooi?" roep ik. "Kijk dan!"
De Temmer weet niet precies waar de vraag om draait, maar omdat hij verrassend goed begrijpt hoe je met een vrouwelijke hormonenbom dient om te springen, bromt hij iets goedkeurends.
"Later zal ik tegen Sorbo zeggen: je moeder was heul errug mooi toen ze zwanger van je was," zegt hij lief, terwijl hij de slaap uit zijn ogen wrijft.
(Tot nader orde noemen we de baby Sorbo, al weet niemand precies waarom)
"Dan zeg je ook: je moeder was zo lief, Sorbo," fluister ik. "Een hartje van zuiver goud had ze. En als ze sprak was het net of je in de vroege ochtend een vogeltje hoorde kwinkeleren. Jammer genoeg stierf ze een jammerlijke gruweldood toen jij pas anderhalf was,"
"Pas nou op, straks moet je weer huilen," waarschuwt de Temmer. "Hou toch op met die kletspraat van je."
Maar het is al te laat. 
Hete tranen prikken in mijn ogen en druppelen op mijn ontbijtbordje.
Dat hoort allemaal bij de hormonen, zeggen de mensen.
"Eet je ook je broodkorstjes op?" De Temmer wijst streng naar mijn bord. "Die kan je niet steeds laten liggen, hoor. Straks, als Sorbo er is, gaat ie je na-apen."
"Ach, joh, die bewaar ik toch altijd voor het laatst!" Met een boos gezicht kauw ik op een taaie korst. "Ik HEB NU ZIN IN AUGURKEN! GA ZE NU VOOR ME HALEN! DAT DOEN ALLE GOEDE MANNEN VOOR HUN ZWANGERE VROUW!" schreeuw ik er achteraan.
De Temmer moet er een beetje van zuchten.
"Wat je ook niet meer moet doen als Sorbo er is," vervolgt hij rustig, "Is chips eten als ontbijt. Of snoep. En je moet ook geen hoerrr meer roepen tegen die ene mevrouw op de televisie. Of de hele tijd godverdomme zeggen."
"Mamma mag alles. Mamma staat boven de wet." Ik zet mijn bord op het aanrecht en gooi snel de korstjes weg.
"Straks heb ik twee kinderen," zegt de Temmer.

"Ik voel hem!" Plotseling blijf ik stokstijf staan en breng mijn hand naar mijn buik."Dat kan toch nog niet? Is dat nu al? Met dertien weken?"
We spitsen onze oren en horen wat vaag geborrel.
"Nee joh, dat zijn je darmen," zegt de Temmer. "Dat komt van al die snoepjes die je wegkauwt."
Ik denk aan Sorbo, die zo diep binnen in mij woont.
Wat krijgt hij daar een verrukkulukke hapjes opgediend! 
Luilekkerland is er niks bij.