Beeb is in de rock 'n roll modus en gebruikt mijn maag als boksbal. (zie foto)
Het is warm en klam in bed; vlakbij schreeuwen een paar dronken Britten.
De Temmer strekt zijn hand uit en aait zacht over mijn gezicht.
"Kan je ook niet slapen?" mompel ik.
"Nee," zegt hij, "Ik hoor steeds een mug en ik wil niet dat hij je prikt."
"Zal ik het licht aan doen om te zien of ik hem kapot kan slaan?"
"Straks is het de reincarnatie van je opa," zegt hij. "Dan heb je weer spijt."
(Wij proberen te leven conform een licht-boedhistische inslag)
"Mijn opa komt heus niet terug als mug!" snuif ik. "Eerder als olifant of misschien een gorilla.. Voel, voel, de baby is me aan het kietelen!"
Ik grijp zijn hand en leg hem snel op mijn buik.
De Temmer voelt niets.
"Ik wou dat er een luikje van plexiglas in mijn buik zat," zeg ik. "Dat we dan onze baby kunnen zien rond zwemmen."
"Dat zou mooi zijn," knikt hij. "Maar ook wel een beetje creepy."
"Ik ben zo BOOS over die vuilniszak," zeg ik, terwijl ik rechtop ga zitten. "Daar kan ik gewoon NIET van slapen."
"Niet aan denken," sust de Temmer, "Ga maar weer lekker liggen. De nacht is om te slapen."
Dat zegt hij met zijn fijne, gruizige stemgeluid waar ik altijd zo rustig van word.
En ik wil het zo graag geloven.

De nacht is om te slapen.

Inlijsten die hap en boven de wc-pot hangen.

Maar slapen wil niet meer lukken
Ik ben namelijk verdachte van het volgende -redelijk ernstige- vergrijp:
Vuilnis aanbieden op een verkeerd tijdstip.
Het enige juiste tijdstip is op twee bepaalde doordeweekse ochtenden tussen 6.00uur en 9.00uur.
Maar dan ligt deze mama nog lekker te knorren.
Omdat zij hele nachten wakker ligt van:

-de muggen. (zwangere vrouwen schijnen eerder gestoken te worden, omdat zij zo buitensporig veel zweten en nu en dan wat zoete melk lekken uit een gezwollen tepel)
-de bezopen Britten.
-de rock'n rollende beeb/
-een mogelijke maagperforatie

Soms sjouwt de Temmer de zakken naar beneden.
Maar die is er niet alle dagen, spijtig genoeg.
Dus heul af en toe sluip ik tegen middernacht mijn huisje uit, om mijn zooi maar vast te dumpen.
En dat mag niet, vanwege de ratten, de junks en de hooligans, die altijd op de loer liggen.
De inspecteur van de milieupolitie heeft daarom mijn zak meegenomen en is daar eens fluks in gaan wroeten op zoek naar een adres-omslag. Die hij -tot zijn niet geringe triomf- ook daadwerkelijk tegenkwam, tussen alle stinkende, ondefinieerbare prutjes en smeerlapperij.
Dus heeft hij meteen een brief getypt waarin ik officieel wordt aangemerkt als Vervuilende Verdachte die een Aanzienlijke Boete krijgt opgelegd.

Gelukkig mag ik wel bellen om een verklaring af te leggen.
"De touwtyfus kan je krijgen," wil ik zeggen, grofgebekt als ik ben. "De vliegende plurus voor jou, klerelijer."
Maar ik heb van mijn moeder geleerd om netjes te blijven tegen de menschen.
Ik verzin een eindeloos betoog over zielige, zwangere vrouwen, lijdend aan ernstige insomnia en pak heul bedaard mijn telefoon.
"De inspecteur is ziek," zegt een meneer. "En hij is zelfs zo ziek dat hij ook de komende weken niet op kantoor zal verschijnen."
"Maar ik wil een verklaring afleggen," piep ik.
"Wilt u dat astublieft per mail doen?"

Nu voel ik me schuldig omdat ik de inspecteur zulke gruwelijke dingen heb toegewenst.
"Hij heeft vast uit je vuilniszak lopen eten," zegt mijn vader.
Plurus.
Kan ik daar weer wakker van liggen.