Ik zit in mijn slobberjumpsuit tussen de verhuisdozen en sorteer oude liefdesbrieven, onthullende halfnaaktfoto's van uit-de-hand-gelopen-slemppartijen en ansichtkaarten van mijn oma.
Er zit ook een smoezelig briefje tussen van mijn jeugdvriendin T.
Op tienjarige leeftijd voerden we een intensieve correspondentie, waaruit deze kleine, fijne bloemlezing:

Nienke, geloof het of niet, maar ik kan een verkeering voor jouw regelen (als je dat wil, dan heb jij dat ook es)
Hij vint jouw ook leuk denk ik, want hij houd wel van meisjes met korte bruine haaren.
Hij is wel een beetje kak.
Vint jij dat erg?
Hij heeft wel best gerse kleeren.
Ik ga het hem vragen, goed?

Reuze goedbedoeld om mij ook eens aan de man te willen helpen...
Er mocht spijtig genoeg nooit iets bloeien tussen mij en dit kakkineus stuk potentieel met flapperende hockeykuiten, maar ik bewaar de brief van mijn vriendinnetje natuurlijk wel!

Niet alles kan mee naar het nieuwe huis.
Ook sommige meubelstukken moeten er aan geloven.
Die vindt de Temmer tuttig/oubollig/ietwat overbodig/ of gewoon intens spuuglilluk.
Hij mag dat zeggen (al doet het soms pijn.)
Want ik kraak zijn zitzak altijd af.
Zijn wanstaltig grote, zwarte Fatboy waar hier en daar het piepschuim uit komt puilen.
(hij verdenkt mij ervan dat ik met een aardappelschilmesje de randjes heb losgetornd, maar dat is niet zo!!)
Deze zitzak is zijn alles.
Hij kan er zo lekker in wegploffen, the Simpsons in kijken, nerderige computerblaadjes in bestuderen, ja, soms zelfs een dutje in doen!
Noem mij een harteloze bitch, ga gerust je gang, maar ik heb dat gevaarte liever niet in mijn gloednieuwe, chique chambre-de-maison.
Wij stoppen de vette jongen in het schuurtje.
Dan kan de Temmer er daar heurlijk in hangen en zitzakken wat ie maar wil.

Zojuist heb ik mijn kostelijke huisraad op Marktplaats gezet.
'Laat de biedingen maar komen, vrienden,' denk ik handenwrijvend.
'Dat wordt dringen voor al die mooie hebbedingen. Ja, KNOKKEN zelfs! Rustig aan, beste menschen, achteraan aansluiten!'
Maar mijn inbox blijft angstaanjagend leeg.
Mijn sierlijke Provencaalse kaptafel uit de fifties is pas 1 keer bekeken.
Door mezelf.

update: (bijna) alles verpatscht tegen woekerprijzen!