Er is iets eigenaardigs gaande.
Ik heb een ernstige obsessie opgevat voor de Rijstwafel.
U kent 'm wel: een gortdroog, gepoft stuk vreten dat smaakt naar karton, en waar je ondraaglijk van uit de smuichel gaat meuren. Saai voer voor macrobioten en sneue kindertjes die geen wijngums van hun moeder mogen en druk gaan doen van kleurstoffen.

O, ik leef tegenwoordig voor die krengen.
Over een paar weken dient het Grote Werpen zich al aan, en mijn hormonaal-overbelaste lijf verzint wel meer gekke dingen. (zoals Ajax Allesreiniger snuiven, alleen maar zachte, roze aai-spulletjes willen aanschaffen en in tranen uitbarsten als Guus Meeuwis een liedje zingt op de radio.)
Maar mijn rijstwafel-fetisj neemt twijfelachtige vormen aan. Zo weiger ik nog een stap buiten de deur te zetten zonder een lading van mijn feestelijke Rijstvrienden op zak. 's Nachts rollen ze door mijn dromen en lokken me uit bed met hun geknisper en zachte pof-geluidjes.
Zal dit ooit over gaan?