"Laten we de baby in je buik welkom heten," zegt de pufjuf.
Wij leggen gehoorzaam onze handen op onze buiken.
Ik sluit mijn ogen en richt mij op het poppetje in de catacomben.
"Jouw baby mag er zijn," zegt juf op zalvende toon. "Maak maar contact met dat wondertje in je buik. Laat het maar weten dat het welkom is in deze wereld. WELKOM.."
De zwangere naast mij laat een keiharde boer.
"Gaat het, Jolanda?" vraagt juffie.
"Ik heb het zuur," zegt Jolanda.
"O, wat naar voor je, doe maar even lekker rustig aan."

We gaan allemaal op ons matje staan, want nu komt de weeendans. Dat is mijn lievelings onderdeel. Je mag er ook lekker hard bij puffen. De andere zwangeren puffen niet. Af en toe hoor je een zacht zuchtje, maar niemand puft als een op hol geslagen stoommachine zoals ik.
"Wat puf jij goed," zegt een zwangere na afloop van de les. Uit haar blik spreekt diepe bewondering.
Ik knik haar vriendelijk toe.
Ja, het is waar, ik ben een top-puffer, een puffer-pur-sang. Met zwoegende, diepe zuchten, vanuit de buik of de borst.
U vraagt wij draaien.
"Tot volgende week, dames," zegt juffie opgewekt. "Dan doen we het hijgend hondje."

Oei, ik heb er nu al zin in.