"Kan je broek nog dicht?" vraagt mijn moeder streng.
"Nee!" roep ik half-huilend.
"Heb je weleens van een condoom gehoord?"
"Jawel. Wel van gehoo-oord..."
"Maar gebruiken ho maar. Kind, hoe kom je toch zo dom?"
Ik zwijg. Wat valt er nog te zeggen?
"Ja, nou zit je." zegt mijn moeder.
Op de achtergrond hoor ik mijn vader juichen.
Die staat te springen om opaatje te spelen.

"Heb je last van zure oprispingen?" vraagt vriendin P.
(inderdaad rispte er gisteravond iets verdachts op, maar dat was na het verslinden van drie chocolade paashazen en twee driedubbel-gefrituurde kaasbroodjes in een stationsrestauratie.)
'Ja!" zeg ik zielig. "En ik zie ook af en toe sterretjes! Vooral als ik buk."
"Je zit te lang in de sauna, dat is jouw probleem."
Voor mijn geestesoog doemen ineens twee blij lachende figuren op. Ze schateren van pret en porren elkaar olijk in de zij. "Boehahaha!" roepen ze. "Bugaboo!"
Ik verslik me in mijn koffie.
"Wat is er?" vraagt P.
"Ernst en Bobbie." mompel ik gesmoord. "En de rest."
"Wat ben je aan het drinken?" informeert P.
"Koffie."
"Stop daarmee!" brult P. "Dat is heel slecht voor je kind! En naar de sauna moet je ook niet meer gaan, want dan ontstaan er gruwelijke mutaties in de eerste drie maanden!"

Haar woorden galmen nog na als ik als een dolle op de fiets door de stad sjees. Op weg naar het Kruidvat, om voor 10 euro 89 een stiftje te kopen waar ik over heen mag pissen.  Het is prachtig weer; de zon schijnt en een draaiorgel speelt "Tulpen uit Amsterdam". Ik voel mijn buik opzwellen en ik moet bijna huilen; zo mooi is de muziek.
Dit komt er uit de test:  -
Als het dit was geweest: +, dan waren de rapen gaar geweest, om het zo maar eens te zeggen. Dan kwam er over een maandje of negen een onooglijke freggle uit de zoete schoot kruipen.
"Dat jij er een beetje anders uitziet lieverd, dat komt omdat mamma vroeger heul graag in de sauna zat en de hele dag door kopjes koffie dronk."
Nu zitten er alleen maar drie chocolade paashazen in de pens. En wat hebben die het daar mooi!
Pfffoeh....


 

Hmmm..weet niet zeker of dit wel zo'n fijn weekje gaat worden.
1. Ik heb nog steeds geen producer.
2. Ik at net een dropje (een kokindje) en toen plurde er pardoes een kroon uit mijn smuichel.
2. De belastingaangifte hijgt in mijn nek.
3. Mijn vriendje hijgt niet in mijn nek.
Hij vertoeft namelijk op een subtropisch eiland. As i write ligt de man waarschijnlijk te knorren van geluk in het parelwitte zand.
Dat is erg leuk voor hem, maar u snapt...Westerhof, kroon-en producer-loos, tobbend met haar fokkin' belastingaangifte: (IB EN BTW!!).. dat is andere koek.

Ik dwing mezelf tot het verzinnen van verlichtende factoren zoals daar zijn:
1. Ik heb vandaag een lammetje gezien.
2. Het lammetje stond helemaal alleen in een heel groot weiland en wordt hoogstwaarschijnlijk nog voor de Pasen geslacht.
2. Het autopsierapport van Anna Nicole Smith wordt morgen eindelijk vrijgegeven.
3. Ik heb het nieuwe album van Pete Murray.
4. Ik ga morgen naar de sauna.
5. Tjonge, wat is het lekker lang licht vanavond!!!
6. We slapen godskanonne weer een uurtje minder.

Ik mag met mijn goede vriend M. mee naar de uitreiking van de BNN-awards. Hij is namelijk genomineerd als beste acteur.
"Moet ik iets heel netjes aan?" vraag ik aan M.
"Neuh," zegt hij, "Gewoon een beetje BNN-achtig."
'Wat bedoel je daar precies mee?"
"Nien, ik heb een andere lijn, ik zie je vanavond ok?"
"Jaja."

Ik doe appelgroene oogschaduw op en trek een jurkje aan van grijze sweatstof: best BNN-erig zo op het eerste gezicht. 
We komen veel te vroeg de studio binnen. De enige gasten die er al zijn, zijn de Nerds. Af en toe nemen ze een slokje uit een plastic bekertje.
"Hallo," zeg ik vriendelijk.
De nerds kijken me glazig aan, door hun gepimpte brilleglazen.
"Ho-oi," zeggen ze in koor.
"Ken je die jongens?" vraagt M.
"Dat zijn de NERDS!" fluister ik. "Die ken je verdomme toch wel? Ze hebben zelfs hun eigen sjooow!"
M. hoort me niet. 
Hij staart met open mond naar de deuropening. Daar staat Yfke Sturm in een ultrakort zwart jurkje met gouden schouderbandjes. Achter haar staan de juryleden van Holland's Next Topmodel, bont uitgedost met hoeden, petten en grote zonnebrillen.
"Wil je wat drinken, Yfke?" vraagt een BNN-mevrouw.
"Spa-blauw," zegt Yfke met een pruillip.
Ze had natuurlijk liever een colaatje besteld, maar dat kan niet als je topmodel bent. 
De nerds staren nu onafgebroken naar het systeemplafond, af en toe kijken ze schichtig Yfke's richting uit en vegen daarna snel met de mouw van hun trui langs hun mond.

We moeten klappen van een BNN-meneer en heel hard lachen.
"Ook als het eigenlijk helemaal niet zo grappig is," zegt hij.
Daar ben ik gelukkig nogal goed in; hysterisch brullen op commando.
M. zit te wiebelen op zijn stoel. Af en toe prevelt hij zachtjes voor zich uit.
"Wat doe je?" vraag ik.
"Ik oefen alvast mijn dankwoord, voor de zekerheid," zegt hij.
"Kom op, klappen!" roept de meneer.
Ik kan helaas niet vertellen wie er in de prijzen zijn gevallen; het publiek heeft namelijk geheimhoudingsplicht. Maar als je nieuwsgierig bent EN als je een willekeurig iemand in het publiek zich op overdreven wijze wilt zien bescheuren terwijl er niks grappigs gebeurt, kijk dan morgenavond even naar BNN; om 20.30u. op 3

Na de uitreiking wordt het pas echt gezellig, want de flessen champagne ploppen open en er gaan eindelijk obers rond met hapjes. Ik neem er meteen maar drie tegelijk.
"Enchantee mevrouw..." Voor mij staat een Lama.
Hij maakt een diepe buiging en kust mijn hand.
Ik kan niks terug zeggen met volgepropte smuichel, maar ik hum vriendelijk en probeer welwillend te glimlachen.
Overal waar je maar kijkt staan Lama's. Leunend tegen Yolanthe Cabau van Kasbergen, leunend tegen de bar, leunend tegen een andere Lama.
Een cabaretier die ik nog van vroeger ken, wil in mijn oor een liedje voor me zingen. Iets dat hij zelfgeschreven heeft, over bitterzoet leed en verlatingsangst. Hij zingt met een warme, fluwelen stem die hier en daar een beetje schuurt en ik moet bijna een beetje huilen.
Maar dat kan ook door de champagne komen.
"Ben je ook Lama?" vraag ik aan de cabaretier.
Nee, dat is hij niet.
Hij was het bijna geweest, dat wel.
Ik word later op de avond thuisgebracht door een Lama.
Ik droom s'nachts van Lama's.
Zelfs de bakker, bij wie ik vanochtend een halfje tijgerwit bestel, heeft er in de verte iets van weg.
De wereld lijkt langzaam maar zeker te verlama-en..


 

Ik ken hem nog uit de tijd dat ik de hoofdpunten uit het nieuws mocht verzorgen in zijn vreselijk vroege ochtendprogramma Veenstra uit de Veren op Radio Veronica. Ik was toen stiekem een beetje verliefd op hem en eigenlijk ook op Adam Curry die altijd heel lang naar me zwaaide vanuit de andere studio. Soms belde Adam mijn baas Arend Langenberg:
"Kan Nienke nog even gedag komen zeggen voordat ze weggaat?"
"Ga je je trein dan niet missen?" vroeg Arend bezorgd.
"Nee nee," zei ik haastig.
Die trein kon me natuurlijk geen moer schelen. Adam droeg zijn roze zonnebril en ik weet niet meer wat hij tegen me zei, maar het waren hele, hele mooie dingen.
Waar Adam nu is weet ik niet, waarschijnlijk vliegt hij ergens rond in zijn helicopter.
Michiel werkt alweer een hele tijd als dj bij 3FM en wat een coole actie heeft ie bedacht! Eind april vertrekt hij op expeditie naar de Noordpool om daar met eigen ogen te checken hoe het gesteld is met het broeikaseffect en om een ijskoud potje live radio te maken. Zo stoer! Meer info vind je op Noordpool.FM

Mijn legging is one size fits all. (dit is een goede zaak, aangezien ik dit weekend drie emmertjes Haagen Dasz achter mekaar naar binnen heb gejast.) Ik draag er wollen beenwarmers bij, in de geest van mijn nieuwe stijlicoon Jane Fonda. Verder merk ik dat mensen de laatste tijd ineens de neiging hebben om mij in de wangen te knijpen, als was ik een kleuter of een dansmarieke. 
"Waarom doe je dat?" vraag ik aan vriendin P. als zij verlekkerd in de richting van mijn wangpartij graait.
"Omdat ze zo rood zijn. Zo appel-achtig. Alsof je een opgewonden boerinnetje bent."
Dit is wat P. -mijn eens zo gewaardeerde vriendin- tegen me zegt.
Ik weet wel hoe het komt, hoor. Het komt door de sauna; omdat ik daar met geen stok meer ben uit te slaan. Daardoor is mijn bloedsomloop nu een soort op hol geslagen, dolle stier.

Vandaag ga ik ook voor het eerst naar het Aroma- en Lichttherapie-Centrum. Omdat ik helemaal klaar ben met de naaktloperij, draag ik een soort gewaad van badstof dat nog een eindje achter me aan sleept over de witte vloertegels. 
In het Centrum zit een meneer die ik even meen te herkennen als good old Chiel Montagne, maar hij is het niet. Hij lijkt er alleen vreselijk veel op en dat kan ook door de snor komen. Ik ga op een verwarmd bankje zitten, naast wannabe-Chiel (die zelf overigens poedeltjenakend is) en snuif uit alle macht. Daar is het heerlijke bosviooltjes-aroma en de verfrissende pepermuntdamp. (En ook heel in de verte de knoflookadem van Chiel.) Verder concentreer ik me op de lichtjes in het plafond die steeds van kleur veranderen. Rood-paars-geel-groen. Chiel zit ook nogal extatisch omhoog te kijken, de punten van zijn snor krullen ervan. En terecht, want het is een schitterend panorama. Wat ook een schitterend panorama is, maar dan vleesgeworden; is Marky, de personal trainer. 
Ik werk mij in het zweet op een aero-dynamische ligfiets als ik ineens achter me sportschoenen hoor piepen op het laminaat. Marky Mark loopt langs, met verende tred. Zijn zonnebankbruine kuiten glimmen van de olie. Hij kijkt mijn richting uit, dus ik begin net nog even een tandje harder te trappen. "Hey-hey," zeg ik. "Hey-hey," zei Marky terug. Dat is een beetje sportschooltaal; Hey-hey.
Rood-paars-geel-groen.
Ik denk aan Jane, aan Marky, aan Chiel. En hoe leuk het zou zijn om nu samen een partijtje te Tai-chi-en als Sportbilly's onder elkaar.
De lichtjes gaan uit.