En hoppa; daar verscheen plotsklaps de eerste vlek in 't smetteloos witte laken dat 2007 heet.
Een gigantisch gore vetkledder waar geen Omo tegen op kan.

Niet bijster smaakvol om op zender te gaan zitten opscheppen over de jopen van je collega Disco en vervolgens heur 06-nummer meerdere malen door de ether te blaten, zodat elke  vuige smeerpijp 's vrouws voicemail naar hartelust vol kan hijgen.

Maar Bert is Bert. 
Grote-smuichel-Bert.
Boevenkop-Bert
Gouwe-hart-Bert.

En nu moet Bert weg. 

Ben d'r ff stil van.

Op oudjaarsmiddag heb ik zeven oliebollen soldaat gemaakt, gescoord bij een Hilversumse kraam. Tijdens de sjooow staarden mijn nieuwe vrienden me aan, vanuit hun witte knisperzakje.  "Hap in mij!" zo smeekten hun kleine krentenoogjes.
Daarom werd er elk uur eentje met smaak naar binnen gekacheld en toen mijn dierbare collega Lex Gaarthuis de studio betrad, zag het mengpaneel wit van de poedersuiker en zat ik gelukzalig mijn vette lippen af te likken. Er zat nog welgeteld 1 oliebol in het zakje. Ik had de goudgele jongen met vereende krachten uit mijn smuichel weten te sparen en Lex was haast buiten zichzelf van blijdschap, dat zul je begrijpen.

Het Dynasty-feest was mooi.
Onze fake-Alexis, behangen met strass, stond te stuiteren op plaatjes als "I just can't get enough" (Depeche Mode) en "I've got the power" van de legendarische formatie Snap. Alexis wist van geen ophouden! (oliebollen zijn de f*cking diesel voor the body)  Ook stond zij zich uit te sloven op de diverse aanwezige podia. Tegen half vier ging het licht uit bij Alexis en strompelde zij met blauw-gezwollen voetjes huiswaarts, her en der een vuurpijl, dronken Britse toerist, of bedelende junk ontwijkend.
Nu strekt het nieuwe jaar zich uit als een smetteloos wit laken.
Onbedorven; er is nog geen vlekje op te bespeuren.
Maar onze Alexis kennende kan dat nooit lang duren...

De kogel is door de kerk. M. en ik gaan met O & N naar het Dynasty-feest in 't Kras. Rest ons de vraag:
What to f*ckin' wear?
"Ik wil niks met glitters," zegt M. "We hoeven toch niet helemaal verkleed te komen?"
"Nee," antwoord ik. "Maar het moet wel een beetje eighties-achtig zijn. Een beetje SLICK, begrijp je wel?"
M. kijkt me glazig aan.
"Doe anders iets Miami-Vice-erigs aan," adviseer ik."Iets in een pastelkleurtje. Of je kunt natuurlijk ook gaan als B.A. uit the A-team! Ik denk dat die look je heel goed staat!"
"Wat doe jij dan aan?" vraagt M.
Ik denk even na.
"Iets met schoudervullingen," zeg ik dan.
"En ik zal een beetje uit mijn ogen kijken als Alexis; vanonder mijn wimpers, weetjewel. Koket, maar toch bijzonder vals. Dat gaat de lading wel dekken, denk ik. En o, ja, ik wil ook iets met diamantjes."
M. zucht.
M. heeft ineens niet meer zoveel zin in het feest.

Zojuist flink uit elkaar getrokken in The Oriental Pearl Palace.
Ik had geboekt voor de: "Deep tissue treatment". 
De masseuse droeg een roze jasschort en ze keek ontzettend streng. Heel anders dan het lieve, kleine meisje dat me de vorige keer zo zoetjes masseerde. Maar dat zou wel met de deep tissue te maken hebben.
Dat vereist toch een andere aanpak.
Daar lag het volgevroten kerstlijfje op de behandeltafel en daar begon de strenge Chinese mevrouw als een bezetene te timmeren en te hakken.
Elk botje werd gekraakt, elke pees geplet, elke spier hardhandig aangeslingerd. En op de achtergrond klonk lieflijk Chinees gepingel.

De afgelopen week heb ik voornamelijk in de 100% NL-productiestudio doorgebracht, met opgetrokken schouders van de stress.
Piet Paulusma zou de kerstman imiteren. (Hohoho! Dit is de kerstman!) Maar ik kon Piet maar niet bereiken. Langzaam trok het ruggetje krommer en krommer.

Maar nu is alles gelukkig weer helemaal recht getimmerd. Beetje hard, maar wel lekker. 
 

Het was een verrukkuluk kerstfeest.
Ik zag er prachtig uit: als een soort Hiawatha, met een knalrood lint om mijn hoofd gebonden. Tussen de gangen door dansten mijn vadertje en ik rond de kerstboom, bij wijze van muzikaal intermezzo. We zongen luidkeels over het roodneusrendier en als bonus ook nog over engeltjes in het heelal. De rest van het gezin sloeg ons meewarig gade, maar dat kon ons werkelijk geen reet schelen. Toen de bodem van de tweede fles wijn in zicht kwam, kregen mijn broer en schoonzus ook de smaak te pakken. We  zongen 'Feliz Navidad' in canon en stampten mee in de maat; zo hard dat de ramen er van trilden. Mijn vader gooide nog een blok hout op het vuur en mijn moeder droeg de toet binnen.(die vrouw is een heldin; eet haar legendarische tiramisu, haar broden, haar taarten en je leven zal nooit meer hetzelfde zijn..)

Er is dit jaar niet gesjoeld.

Gisteravond was ik ook bij familie en vrienden; opnieuw fijne schranspartijen, cadeautjes uitpakken en uitgebreid kroelen met de lieve kindjes van mijn vriendin F. 
Nu, op derde kerstdag, hang ik in zijden kimono op de sofa, met overal om mij heen kaarsjes in de vorm van lachende kerstmannetjes. Op grijpafstand staat een schaal met musketkransjes, chocola en schuimpjes en in de dvd-speler heb ik zojuist het laatste seizoen van Friends geschoven.
Manman, het kan niet op; wat een feest...