Zojuist op het IDFA de documentaire "Last days of Left Eye" gezien. Een film over TLC-zangeres Lisa 'Left Eye' Lopes die in 2002 over de kop sloeg met haar auto en daarbij om het leven kwam.
Je volgt haar tijdens de laatste dagen van haar leven als ze met haar familie op vakantie is in Honduras. Ze filmt zichzelf middenin de jungle, bij een waterval, waar ze aan de camera bekent zich eindelijk thuis te voelen. Ze vertelt over de shit met haar knipperlicht-ex, haar angsten, de vreemde dromen die haar de laatste nachten achtervolgen.
Je ziet haar op de laatste dag achter het stuur zitten, haar kletsende zussen achterin de auto, de camera draait door terwijl de auto begint te slingeren en in een slip raakt. Gegil. Testbeeld.

Ik ben er een beetje van naar de klote eerlijk gezegd.

Ik bloos heel snel. Om het minste of geringste krijg ik een vuurrooie boei. Ik probeer natuurlijk altijd heel kalm en sereen te blijven. "SEREEN! Sereen, verdomme!" zeg ik dan tegen mijzelf. Want zo zou ik het liefst door het leven gaan. Dat als ik eenmaal dood en begraven ben, mensen over mij zullen zeggen:

'Ongelooflijk; wat was zij een SERENE vrouw!'

(maar waarschijnlijk zullen de mensen zich mij alleen maar herinneren als een wat hittepetitterig wichtje met de kleur van een overrijpe tomaat.)

Vandaag had ik weer een bijzonder bloos-moment.
Ik had namelijk mijn schoen gezet, zodat mijn collega Lex Gaarthuis daar een klein presentje in zou kunnen stoppen. Zelf had ik zitten denken aan een fijne chocolade N, een marsepeinen biggetje; iets in die geest. Maar onze Lex had iets heel anders in gedachten...Check het hier.

Ik dacht deze week; kom, laat ik eens op Myspace gaan rondsnuffelen. Hyves is zolangzamerhand een oud verhaal, tijd voor een nieuw experiment!

IS MYSPACE EEN VERKAPTE DATINGSITE OFZO?

 In 24 uur ben ik vijf keer mee uit gevraagd door min of meer bronstige figuren van over de hele wereld.
"Aha," hoor ik degenen denken die mij al langer kennen dan vandaag; "Dat is toch koren op jouw molen, Westerhof? Jij bent toch DOL op min of meer bronstige figuren van over de hele wereld?"
Eh..ja, klopt.
Maar ik heb het gevoel dat sommige Myspacers het netwerk systematisch afzoeken op nieuwe, verse vrouwtjes. Bij voorkeur types die als een verschrikt hert uit de ogen kijken. En als het hert in kwestie toehapt op de spekgladde praatjes, laat de Myspacer haar naar Turkmenistan vliegen waar het hert wordt opgesloten in een heel donker keldertje waar zij stokslagen krijgt en water en beschimmeld brood en waar zij de rest van haar in-trieste leventje moet doorbrengen.
Misschien moet ik het hele myspacen nog een kans geven, maar ik geloof toch dat ik liever lekker rustig blijf Hyven..

Ik denk dat het nu wel kan.... Kwart voor tien; jaaa, de baas zal nu wel zo zoetjesaan in bed liggen. Morgenochtend moet ie natuurlijk om zes uur weer fris en fruitig op de zaak verschijnen...En DIT is wat nieuwslegende Arend Langenberg dan ziet hangen in zijn kantoor.
Ik heb er al eens eerder over gelogd; mijn oude baas en ik zijn dikke mik en nu ik verkast ben naar 100 % NL loopt hij naar verluid toch een klein beetje met de ziel onder de arm. Vandaar dat de Skyradio-techneuten vandaag mijn billboard hebben opgehangen op de plaats waar eerst het grote Iraqi-Sunrise schilderij hing. Het legendarische kunstwerk uit de tijd dat Arend met zijn kornuiten Adam Curry, Michiel Veenstra en Alexander Stevens bij onze jongens in Irak bivakkeerde. Arend is erg gehecht aan het doek in kwestie, ook omdat de schilder hem heeft afgebeeld als een bijzonder viriele, strijdbare held met een stoer twee-dagen-baardje. Dus ik vrees het ergste voor moi-meme! Binnen vijf minuten zal de dienstdoende technicus naar zolder worden gestuurd om het schilderij als de donder weer naar beneden te slepen.
Ik zeg je eerlijk; ik ben niet bepaald een early bird, maar voor de verandering zet ik de wekker een keer om half zeven. Kan ik eens uitgebreid naar de hoofdpunten uit het nieuws luisteren! Hmmm, hoe zouden ze klinken?

Het stembureau zit ingeklemd tussen Sexhuis Angela en het Vleeswarenpaleis. De ruimte is helemaal van lichtbruin hout, een beetje op de seventies-toer. Normaalgesproken kun je hier even uitblazen als je junk of dakloze bent; je kunt een spuit zetten als je daar zin in hebt of zelfs gratis koffie krijgen.
Vandaag kan dat niet; want de mensen moeten stemmen.
Er heeft zich bij de ingang zelfs een klein rijtje gevormd; de portier van de Casa Rosso is er ook. Hij draagt een lange, zwarte jas, heeft glimmend, achterovergekamd haar en kijkt steeds ongeduldig op zijn horloge. Een echte Wilders-klant. Verder staan er nog een paar ogenschijnlijke SP-adepten met grote gebreide mutsen op hun hoofd.
Binnen zitten drie heertjes op een rij achter een tafel. Alledrie hebben ze een bril op, een bijna kaal hoofd en alledrie kijken ze bloedserieus. Dat moet ook, want stemmen is geen grapje. De kaalste van het stel reikt me plechtig het stembiljet aan en wijst naar een leeg, houten hokje.
Ha fijn, daar ligt het rode potlood al klaar! Ik kleur het bolletje zo rood als ik kan -de punt van het potlood prikt bijna door het papier heen- en daarna stop ik het biljet in de grijze vuilcontainer die voor de gelegenheid dienst doet als stembus.
Dan is het alweer klaar. Het stemmen zit er weer op. Ik wil iets tegen de drie heertjes zeggen. Iets van: "Ziezo." of "Dat was dat." of; "Tsjongejonge, dat viel niet mee."
Maar ze zijn met de gebreide SP-ers in gesprek.

Ik loop naar buiten en sla rechtsaf een steegje in. Alle gordijnen zijn gesloten; de hoeren liggen te neuken of zijn ook aan het stemmen.
Op de brug staat een oliebollenkraam.
De oliebollenbakker kijkt sip, hij zit in een hoekje van de kraam voor zich uit te staren. Door de opwarming van de aarde heeft natuurlijk geen hond trek in een oliebol; dat is meer iets voor de winter. 
Ik bestel er twee.
"Met extra suiker," zeg ik tegen de man. Hij grijnst naar me en gooit een paar flinke scheppen in het zakje.
"Hebt u al gestemd?" vraag ik.
Hij schudt zijn hoofd.
"Zometeen."
"Weet u al waarop?" vraag ik.
"Nog niet," lacht hij. "Ik blijf maar zweven, joh!"

Ik loop over straat, met een bepoedersuikerde jas en een intens vette bek. Ik passeer een typische Bos-man en even later een mevrouw met een Rutte-mondje. Aan de overkant loopt een bejaard Balkenende-stel.
Een paar zorgelijk kijkende zwevende kiezers komen me tegemoet; die weten het nog steeds niet, net als de oliebollenbakker.  
Ik steek het laatste stukje oliebol in mijn mond en ga naar huis. Wachten tot de uitslag er is.