De naam Sorbo kan eigenlijk niet meer.
Ik ontving al mailtjes van verontruste mensen die schreven:
"Wat hartverscheurend zielig! Straks wordt hij nageroepen op straat! Welke f#$**#@r noemt zijn kind nou naar een schoonmaakdoekje?"
Ik vroeg de Temmer een nieuwe naam te verzinnen, eentje die we kunnen gebruiken tot na de geboorte, wanneer de baby natuurlijk zijn echte, serieuze, heule leuke en zinvolle naam krijgt toebedeeld.
De Temmer kwam met twee briljante vondsten:

Oetker (dat is vooral leuk als de vrucht later dokter wordt)
Poppelepeetje (geen uitleg)

Vrijdag kregen we weer een echo, waaop TAFKAS (The Artist Formerly Known As Sorbo) druk aan het koppeltje duikelen was in moeders zoete buik. De echo-mevrouw bestudeerde het hartje (we zagen de vier kamertjes en de kloppende klepjes!), het blaasje, de longen, de hersens en alles scheen te werken als een tierelier.
"Het is een meisje," zei de mevrouw.

Een lief, klein, sierlijk poppetje.
Die kan geen Sorbo heten.
Candy Candy zou beter passen, of Zelda Twilight Princess...Poupette Retteketette...
Maar dat is misschien ook weer een tikkie sneu.
Gewoon Baby dan maar.

Ik kan 'm nog even niet vinden op Itunes; "we sing, we dance, we steal things", 't nieuwe album van Jason Mraz met z'n fijne Hugh Grant-oogopslag en goddelijke stem.
Maar ik vermaak me intussen prima met z'n eerdere plaatjes.
Rrrrrr, wat een held, joh!
Ook errug lekker; Jim van Jamie Lidell en Gavin DeGraw met z'n gelijknamige plaat.

De buurmannen bellen.
Ze zitten op hun dakterras in de stralende zonneschijn en hebben een fles sjampoepel open getrokken.
Of de Temmer en ik ook even gezellig langs komen?
We moeten natuurlijk vieren dat de koop gesloten is.
Ze zijn helemaal niet pissig dat ik ze een heule dikke poot heb uitgedraaid en mijn eigen heule dikke poot heb stijf gehouden tijdens de langdurige, snoeiharde onderhandelingen. Welneee, ze zijn alleen maar reuze blij dat ze straks in een reusachtig, walgelijk riant appartement resideren, zodra alle muurtjes zijn gesloopt. Of we nou komen?
Voor mij is er speciaal een fles kindersjampoepel gehaald, met zoete appeltjessmaak en bubbels. Ik zuip hem in een keer leeg en dat vinden de buurmannen stoer, want het lijkt ze gruuwlijk smerig bocht.

De volgende dag hebben we een afspraak met de hypotheekbaas.
De Temmer draagt een gloednieuw, smetteloos wit overhemd, met maar een paar kreukels erin. Hij ziet er bijzonder kredietwaardig uit. Ik draag een ontstellend laag decolleteee, waar de melkmemmen aan alle kanten uitpuilen.
Dat zou ook weleens een stukje extra krediet kunnen opleveren.
De hypothekert is errug van ons onder de indruk, en nog meer van de prijs waarvoor ik mijn huis verpatscht heb. Zijn snor trilt er zelfs een beetje van.
"Binnen VIER jaar!" juicht hij. "Dat heb je knap gedaan!"
Ik glim van trots.
De snor buigt zich over het dossier en de Temmer wijst naar mijn tepel.
"Piep," zegt hij zacht.
Snel trek ik mijn jurk een beetje omhoog.

Vroeg in de morgen strompelt de Temmer mijn slaapvertrek binnen.
Op de tast vindt hij het bed, en later -met veel moeite vanwege het pikkedonker-: mijn warme, kleffe slaapsmuichel, zodat hij die wakker kan kussen.
Hij schuift naast me onder de dekens, en warmt het verkleumde lijf aan kennelijke, vrouwelijke attributen. De attributen die steeds groteskere proporties aan nemen, wat weer alles te maken heeft met Sorbo en zijn groeispurt.
"Aangespoelde walvis," fluistert de Temmer vertederd.
"Hoe was je nachtdienst?" vraag ik.
"Goed, hoor."
"Weet je wat ik heb gedroomd?" murmel ik. "Ik droomde dat ik lesbische sex had met een dikke, ouwe vrouw."
"Aha," zegt de Temmer.
"Ze heeft me aan alle kanten betast."
"Zozo. Maar weet je zeker dat ze oud en dik was? Was het niet toevallig een jonge, knappe, gewillige blondine?"
"Nou, ze was best wel gewillig hoor, maar toch vooral oud en heul dik. Ze was smoorverliefd op me en ze heette Suzanne."
"Mooie droom," vindt de Temmer.
Dan draait hij zich om en dondert in een diepe slaap.
Een dag later probeer ik hem lekker te maken voor de vrijmarkt.
Het is Koninginnedag en ik sta al te springen met vlaggetjes en oranjetompoucen.
"Laten we even gaan kijken, joh," probeer ik. "Allemaal kinderen die speelgoedjes verkopen. Misschien zit er nog iets bij voor Sorbo."
"Straks," zegt hij. "Zullen we eerst nog even in bed gaan liggen?"
"Nee!" schreeuw ik. "Dan zijn al die speelgoedjes al voor onze neus weggekaapt! En waarschijnlijk verkopen ze ook allerlei handige apparaten, zoals babyfoons voor een euro! Dat hebben we straks nodig hoor, anders horen we Sorbo niet huilen."
De Temmer kijkt me recht aan, met een twinkeling in zijn ogen. 
"Waarom neem je Suzanne niet mee?" vraagt hij.
"Doe ik!" roep ik stoer. "Lekkere, dikke Suus, waar ben je? Kom, laten we gaan!"
De Temmer grijnst en zet zijn tanden in een tompouce.

Slecht nieuws voor mijn vroegere baas.

Lieve Arend, alle sterkte van de wereld!!
In gedachten haal ik 't lekkerste kopje koffie voor je.