"Ik heb zin om op vakantie te gaan," zucht ik.
"Eerst een nieuwe auto," zegt de Temmer.

Plurus. ##%^*!~%$#+*&%**$$*

"Dan ga ik alleen," zeg ik. "Maar dan ben ik er niet met kerst en oud & nieuw hoor! Want dan lig ik op een parelwit strand onder wuivende palmen met een banana daiquiri in de hand en een lokale adonis op loopafstand. Terwijl jij dan dommig rondjes rijdt in je nieuwe karretje."
"Kar." zegt de Temmer. "In mijn KAR."

Toch heb ik zojuist iets geboekt.
Geen vakantie, neen, ik zou eerder willen spreken van een kortstondig intermezzo in een semi-luxueuze omgeving.
De Temmer en ik zijn uitgenodigd voor een Schrans & Dansfuif. Deze partij valt midden in het weekend, en dan ben ik natuurlijk uit volle borst aan het retteketetten op de radio. Daarom zullen wij overnachten in het bekende Naardense etablissement Jan Tabak, zodat ik zondag weer voor dag & dauw de ether kan bevlekken.
Toen ik nog bij SkyRadio werkte als nachtelijk nieuwsmevrouwtje, werd ik elke ochtend even na zessen gebeld door mijn aflosser-en-baas Arend Langenberg die dan heul hard riep:

"Ik ben er bijna hoor! Ik rij nu langs Jan Tabak!"

Een legendarisch zinnetje en daarom wil ik er zo graag een keer logeren. Uit nostalgische overwegingen, snap je.
Ik heb Jan even gegoogled en hij blijkt een alcoholistische herbergier uit 18-nog-wat te zijn geweest, die zich het schompes rookte.
En in zijn stulp leggen wij ons moede hoofd te rusten.
(om ons de volgende ochtend te goed te doen aan het all-American ontbijt..ooo zoete donuts en pancakes druipend van de maple syrup! Hoor ik U reedsch knisperen en zompen in Uw machtig vet?)

En toen draaiden we onze duimen blauw voor Lex, genomineerd voor een Marconi-award in de categorie Aanstormend Talent.
Eerlijk gezegd denk ik dat ie 'm vanavond voor de neuzen van de andere nominees vandaan gaat kapen, die zilv'ren praalbokaal!

Wedje lexxen?
eh..leggen?

John Travolta heeft zojuist een derde landingsbaan aangelegd in zijn achtertuin, zodat ie kan kiezen waar ie de privejet parkeert. Toch hoor je hem in elk interview koeren over een Beter Milieu en hoe dat allemaal bij jezelf begint. Verder is Johnny platinumgoldmember bij de Scientology, de sekte die geen sekte mag heten maar het stiekum wel is.

Al deze dubieuze gevalletjes ten spijt; gisteravond ben ik voor John bezweken.
Want oooo, wat is ie briljant als mevrouw Turnblad!!
Edna is zo ontroerend lief, zo zacht en mollig en zo onweerstaanbaar grappig dat ik haar bij mij in huis zou willen nemen. We kunnen dan gekke dansjes maken in mijn woonkamer en daarna blueberry cheesecake eten en (als we het nog op kunnen) hot chocolate fudge. We kammen mijn haren in een wufte suikerspinnen-toet, hoog op de knar en daarna wil Edna heul graag een striptease voor me houden en -welk een verrassing-onder al die zachte, lillende speklagen  zou dan zomaar ineens een echte Man schuilgaan, met een degelijke hardbody en dito gereedschap en toen leefden we nog heul lang en gelukkig...

Hairspray is een leuke film, vol vrolijk dansende hillbilly's en een fijne boodschap: of je nou geel, zwart, pimpelpaars of een tientonner bent; wat kan 't schelen!; iedereen mag gewoon gezellig meedoen.

Maar kan er alstjeblieft een aparte film komen over mijn idool Edna?



 

Ik word wakker van de stilte.
Geen schreeuwende stemmen op mijn wekkerradio. 
De koelkast bromt niet en de lichten gaan niet aan.
Ik zit op de rand van het bed en laat mijn benen bungelen.
Hoe moet dat nou?
De Temmer heeft nachtdienst gehad en mijn vader zit op een Zwitserse berg te kaasfonduen.
Die kan ik dus niet bellen.
"Ik zit in bespreking," zegt mijn broer.
"Mijn stoppen zijn doorgeslagen!" jammer ik.
"Jeetje, wat vervelend. Kan je niet even ergens aan draaien?"
"Waar moet ik dan aan draaien?"
"Aan die stoppen."
"Ik kan niet eens koffie zetten!" brul ik.
"Nien, ik bel je later terug."

Ik loop naar buiten.
Op de kade drommen mijn buurmannen samen. Ze kijken allemaal bijzonder sip.
"Heb je geen brief gekregen van de Nuon?" vraagt de buur-met-het mutsje.
Ik schud mijn hoofd.
"Wij allemaal wel," zegt buur.
"Lust je koffie?" vraagt mijn bronstige buur. "Ik heb een apparaat op batterijen."

Gelukkig heb ik een ontbijt-date met B.
De zon schijnt en ik zwalk naar Singel 404.
"Wat word je grijs!" jubelt B. ter begroeting.
"Koffie," grom ik.
"Je mascara zit op je neus," zegt B. "Moet ik het even wegvegen?"
Ik slobber mijn driedubbele espresso naar binnen, terwijl de ochtendzon mijn grijze haren streelt. 
Ik adem drie keer heul diep in.
Dan gaat het wel weer een beetje.